HACI
23-09-2004, 16:02
Allah’a inanan neye inanmaktadir?
Allah’in var olduguna mi?
Yoksa O’nun var olmasi gerektigine mi?
Bu konuda bugune kadar yapilan tartismalarin hemen tumunden anladigim kadariyla, yoktan var olmayi aciklayamadigimiz icin, Allah’in varligina inanma egilimi gosteririz.. Yoksa O''nu gordugumuz ve herhangi bir sekilde varligini kanitladigimiz icin degil. Her Allah’a inanan icinde yasadigimiz evrenin kendiliginden, tesadufen olusmasina olanak olmadigina deginir ve bu gozlemi Allah’in varliginin kaniti olarak kabul eder. Bu indirekt, dogrudan olmayan,
dolayli bir inanctir.
Allah’in var oldugunu gosteren direkt, dogrudan, dolayli olmayan bir gozlem yoktur.
Bu durumda diyebilirim ki; Her Allah’a inanan evreni aciklayacak baska bir cozum yolu bulamadigi icin boyle bir saplanti icine girmistir.
Kimse Allah’a, O’nu gordugu icin inanmaz. O’nun manevi etkisi altina kaldigi ve O’nu bir tur algiladigi icin inanir.
Demek ki Allah’a inanmak gercek bir inanc bile degildir. Kacinilmaz bir insansal egilimdir. Insanin en guclu tarafi olan akil ve mantiginin yanilsamasidir.
Inanclarda az da olsa bazi secenekler vardir. Bu konuda Allah rakipsizdir.
Ayni dine ait bile olmasalar, insanlarin cogu Allah’a veya tek bir Tanri’ya, ya da, bir cok Tanri’ya inanirlar. Cunku Allah kavrami insan mantigi ile az cok bagdasmaktadir. Kendi cocuklarini yaratan
insan icin yaratilmadan daha dogal bir kavram yoktur. Madem her seyin bir nedeni var, evrenin de bir nedeni olmalidir. Insanlar ona Allah der gecer. Butun sorunlarini cozmuslerdir artik. Uzerinde daha fazla dusunmezler bile. Cunku gerek yoktur.
Bu durumda diyebiliriz ki, Allah’a inananlar aslinda Allah’a degil, kendi akil ve mantiklarina inanmaktadirlar. Kendilerine o kadar cok guvenmektedirler ki, kendi mantiklarinin, o muhtesem
akillarinin kendilerini aldatabilecegini asla hesaba katmazlar.
Allah’a inanmanin gucu, insanin kendi aklina olan guvenine baglidir. Bu gercekten son derece guclu bir bag olabilir. Cunku insanin kendi akli ile kurdugu baglar varliginin ozudur. Onsuz yasama anlam veremezler ve anlam vermeden var olmada bir espri goremezler. Allah insanlarin yasama anlam vermede kullandiklari manevi bir alettir. Allah adina siirlerin, oyku ve agitlarin, ilahi ve cesitli muhtesem eserlerin yaratilmasinin nedeni budur. Bu inanc o kadar gucludur ki, insanlar Allah adina kendilerini olume atmaktan, her turlu
fedakarlik ve cilginliklari yapmaktan cekinmezler.
Allah’a inanan aslinda Allah’a degil, kendine inaniyordur. Kendi aklina, mantigina ve kendi maneviyatina.....
Bu da insan olmanin bir geregidir.
Dinler olmasa da Allah kavrami varligini surdurecektir. Dinlerle Allah arasindaki iliskinin kokeninde, iste bu insansal zayifligin varligi yatmaktadir. Dinler, inanilmak zorunda kalinan Allah kavrmini, kendilerine gore isleyerek insanlari manuple eden parazitik sosyal kurumlardir.
Musluman''lar hep tekrarlar.. Allah''a inanma akil isidir derler. Ne kadar dogru! Ama insan aklinin ayni zamanda sapkin ve kurnaz, manuplatif ve firsatci, seytani ve habis, aldatici ve sahtekar, ahlaksiz ve hain olabilecegine de hic deginmek istemezler..
Allah kavrami yalniz bir inanc degildir.. Hatta belki inanc bile degildir. Insanin dogasi ile ilgili bir kusur, bir hata ve kacinilmasi olanaksiz bir yanilsamadir.
Allah vardir. Cunku dunyada insan vardir. Bu insan dusunmektedir ve varligina bir anlam vermek icin caba gostermektedir. Bu insanin elinde degildir. Yasamin hic bir anlami yoktur. Tek basina bu gozlem bile Allah''in olmadiginin en guclu delilidir.
Kisi ancak kendi yasamina anlam verebilir. Bu da yalniz calisarak, okuyarak, ogrenerek basarilir.. Allah''a inanmak aslinda insansal bir kusur ve yanilsamadir.. Allah serap bile olamayacak kadar muphem bir olgudur.. Bir dus bile degildir. O dusun insan aklinda ve mantiginda olusan ve hemen her kiliga girebilen simgesidir..
Evet, bu Allah vardir.. ve daha binlerce yil var olmaya devam edecektir. Bu kavram beni hic rahatsiz etmiyor. Beni asil dusunduren ve korkutan bu kavrami bana satmak isteyen kurumlardir. Yani dinler.....
Allah''a inanan kendine inaniyor demektir. Ama yine de kendisinden daha kurnaz diger Allah''a inananlarin tuzagina dusmekten ve dindarligi secerek onlarin oyuncagi olmaktan kurtulamaz.
Ne aci bir tecelli degil mi?
Cok uzucu gercekten..
Masum bir kavram en tehlikeli ve habis bir insansal egilimin elinde oyuncak oluyor....
HACI
Allah’in var olduguna mi?
Yoksa O’nun var olmasi gerektigine mi?
Bu konuda bugune kadar yapilan tartismalarin hemen tumunden anladigim kadariyla, yoktan var olmayi aciklayamadigimiz icin, Allah’in varligina inanma egilimi gosteririz.. Yoksa O''nu gordugumuz ve herhangi bir sekilde varligini kanitladigimiz icin degil. Her Allah’a inanan icinde yasadigimiz evrenin kendiliginden, tesadufen olusmasina olanak olmadigina deginir ve bu gozlemi Allah’in varliginin kaniti olarak kabul eder. Bu indirekt, dogrudan olmayan,
dolayli bir inanctir.
Allah’in var oldugunu gosteren direkt, dogrudan, dolayli olmayan bir gozlem yoktur.
Bu durumda diyebilirim ki; Her Allah’a inanan evreni aciklayacak baska bir cozum yolu bulamadigi icin boyle bir saplanti icine girmistir.
Kimse Allah’a, O’nu gordugu icin inanmaz. O’nun manevi etkisi altina kaldigi ve O’nu bir tur algiladigi icin inanir.
Demek ki Allah’a inanmak gercek bir inanc bile degildir. Kacinilmaz bir insansal egilimdir. Insanin en guclu tarafi olan akil ve mantiginin yanilsamasidir.
Inanclarda az da olsa bazi secenekler vardir. Bu konuda Allah rakipsizdir.
Ayni dine ait bile olmasalar, insanlarin cogu Allah’a veya tek bir Tanri’ya, ya da, bir cok Tanri’ya inanirlar. Cunku Allah kavrami insan mantigi ile az cok bagdasmaktadir. Kendi cocuklarini yaratan
insan icin yaratilmadan daha dogal bir kavram yoktur. Madem her seyin bir nedeni var, evrenin de bir nedeni olmalidir. Insanlar ona Allah der gecer. Butun sorunlarini cozmuslerdir artik. Uzerinde daha fazla dusunmezler bile. Cunku gerek yoktur.
Bu durumda diyebiliriz ki, Allah’a inananlar aslinda Allah’a degil, kendi akil ve mantiklarina inanmaktadirlar. Kendilerine o kadar cok guvenmektedirler ki, kendi mantiklarinin, o muhtesem
akillarinin kendilerini aldatabilecegini asla hesaba katmazlar.
Allah’a inanmanin gucu, insanin kendi aklina olan guvenine baglidir. Bu gercekten son derece guclu bir bag olabilir. Cunku insanin kendi akli ile kurdugu baglar varliginin ozudur. Onsuz yasama anlam veremezler ve anlam vermeden var olmada bir espri goremezler. Allah insanlarin yasama anlam vermede kullandiklari manevi bir alettir. Allah adina siirlerin, oyku ve agitlarin, ilahi ve cesitli muhtesem eserlerin yaratilmasinin nedeni budur. Bu inanc o kadar gucludur ki, insanlar Allah adina kendilerini olume atmaktan, her turlu
fedakarlik ve cilginliklari yapmaktan cekinmezler.
Allah’a inanan aslinda Allah’a degil, kendine inaniyordur. Kendi aklina, mantigina ve kendi maneviyatina.....
Bu da insan olmanin bir geregidir.
Dinler olmasa da Allah kavrami varligini surdurecektir. Dinlerle Allah arasindaki iliskinin kokeninde, iste bu insansal zayifligin varligi yatmaktadir. Dinler, inanilmak zorunda kalinan Allah kavrmini, kendilerine gore isleyerek insanlari manuple eden parazitik sosyal kurumlardir.
Musluman''lar hep tekrarlar.. Allah''a inanma akil isidir derler. Ne kadar dogru! Ama insan aklinin ayni zamanda sapkin ve kurnaz, manuplatif ve firsatci, seytani ve habis, aldatici ve sahtekar, ahlaksiz ve hain olabilecegine de hic deginmek istemezler..
Allah kavrami yalniz bir inanc degildir.. Hatta belki inanc bile degildir. Insanin dogasi ile ilgili bir kusur, bir hata ve kacinilmasi olanaksiz bir yanilsamadir.
Allah vardir. Cunku dunyada insan vardir. Bu insan dusunmektedir ve varligina bir anlam vermek icin caba gostermektedir. Bu insanin elinde degildir. Yasamin hic bir anlami yoktur. Tek basina bu gozlem bile Allah''in olmadiginin en guclu delilidir.
Kisi ancak kendi yasamina anlam verebilir. Bu da yalniz calisarak, okuyarak, ogrenerek basarilir.. Allah''a inanmak aslinda insansal bir kusur ve yanilsamadir.. Allah serap bile olamayacak kadar muphem bir olgudur.. Bir dus bile degildir. O dusun insan aklinda ve mantiginda olusan ve hemen her kiliga girebilen simgesidir..
Evet, bu Allah vardir.. ve daha binlerce yil var olmaya devam edecektir. Bu kavram beni hic rahatsiz etmiyor. Beni asil dusunduren ve korkutan bu kavrami bana satmak isteyen kurumlardir. Yani dinler.....
Allah''a inanan kendine inaniyor demektir. Ama yine de kendisinden daha kurnaz diger Allah''a inananlarin tuzagina dusmekten ve dindarligi secerek onlarin oyuncagi olmaktan kurtulamaz.
Ne aci bir tecelli degil mi?
Cok uzucu gercekten..
Masum bir kavram en tehlikeli ve habis bir insansal egilimin elinde oyuncak oluyor....
HACI