kul
13-01-2005, 18:31
meraba;
hayır hayır...
"Pu Allah belanızı...Sizden adam olmaz..Size laf anlatılmaz..Kahrolun kafirler....İmana gelin kurtulun zındıklar..." tarzı bir veda değil bu...
bunu bekleyenler vardır belki diye söylüyorum...
o tarz bir insan olmadığımı anlayan anlamıştır bugüne kadar zaten....
öncelikle kişisel bir mesele için ayrı bir başlık açtığım için üzgünüm..
fakat burda yazışmaktan hoşnut olduğum bazı arkadaşların selamımı alamamasından endişe ettim...
sebebi budur...
ben süresini şu an bilmediğim bir zaman dilimi boyunca burda olamayacağım arkadaşlar...
gereken kişilere kınalarını postaladım...
ben işyerimden size zaman buldukça yazıyorum...
akşamları bilgisayar görmeye tahammülüm yok...
ve yine iş sebepli bir mesele yüzünden bir müddet ofiste değil ofis dışında çalışacağım...
ne kadar süreceğini bende bilmiyorum...
1 hafta da olabilir, 1 ayda, 3 ayda...
zaten onun için bunları yazıyorum...
en erken yarın, en geç pazartesi günü gitmiş olacağım...
belki sabahları bir kaç dakka uğrama imkanım ve çok gerekirse bir kaç cümle yazma imkanım olur...
ama açıkçası istemiyorum..
sebebini aşağıda anlatmaya çalışacağım...
bu foruma ne zaman kayıt oldum bilmiyorum...
bakmaya da üşeniyorum şimdi...
bir kaç ay olmuştur herhalde...
bütün bu zaman dilimi içerisinde sizlerle fikirlerimi paylaştım...
yazdıklarımın hepsi kendi görüşlerimdi ve kendi içimde tutarlı yazdığıma inanıyorum...
zaman zaman sert yazılarım oldu kabul ediyorum...
ama, bazı arkadaşlar tersini iddia etsede, kimseye bana hakaret etmediği sürece hakaret etmedim...
küfüre ise, bana küfredildiğinde dahi başvurmadım..
amacım fikirlerimi paylaşmaktı..
bunuda yaptım...
ama bazen amaçtan saptım, uymamam gereken insanlara uydum...
pişman mıyım? hayır...
eğer gider ayak bir özür söz konusu olacaksa, özüre tabi tartışmalarımın muhataplarından değil, o tartışmaları okuyup canı sıkılan izleyicilerden özür dilerim...
çünkü bende burda tartışma ve hakaret görmek istemiyor sadece fikir okumak istiyorum...
aslında bu aralar her iki foruma da bir "ara" vermek istiyordum...
bu zorunlu ayrılık bir vesile oldu...
çünkü yorulmuştum arkadaşlar...
ben bazı durumlara tahammül eşiği düşük bir insanım..
onun için eğer bir başlıkta mantığıma, aklıma, insafıma ters gelen bir yazı olduğunu gördüğümde, yada ucu bana dokunan bir hakarete denk geldiğimde boşveremiyorum...
çoğunlukla boşvermedim de zaten...
işte bu, insanı daha çok yeni bile olsa yoruyor..
ya da ben çabuk yoruldum bilemiyorum...
yoruldum arkadaşlar;
didişmekten yoruldum. tartışmak değil didişmek....kavga etmekten yoruldum...sonunun nereye varacağını bildiğim konularda insanlara laf anlatmaya çalışmaktan ve bir ton saçma sapan yazıyı sırf altta kalmamak adına cevap verebilmek için satır satır okumaktan yoruldum. ve satır satır cevap dönmekten. altta kalmama çabasından yoruldum...
şahsıma edilen hakaretlerden yoruldum. hakaret okumaktan....ve tabi yine altta kalmamak için hakaret etmekten...bıktım...bir kaç aydır neredeyse hergün bir veya birkaç insanı kızdırmak, belki kırmak yordu beni...ve hakaret içerikli bir mesaj yolladıktan sonraki bekleyiş stresi yıprattı. içten içe "lütfen cevap dönme ve bu konu burda kapansın" diye yalvarmaktan yoruldum. ve hakarete hakaretle karşılık vermenin yarattığı vicdan azabından...hakaretten yoruldum...
tekrarlardan yoruldum...aynı meseleyi 2 forumda ve 5 farklı başlıkta tartışmaktan ve bazen bir insana aynı şeyi 10 farklı şekilde anlatmaya çalışmaktan yoruldum...anlaşılamamaktan yoruldum...ve bana bir türlü anlamadığımın söylenmesinden...ve tüm bunlara sabretmekten yoruldum...
hata aramaktan yoruldum...gayri müslim bir arkadaşımın yazısındaki hataları aramaktan ve o hatalara dair bir şeyler yazmaktan yoruldum...sebepsiz yere bunu misyon bellemek yordu beni...herşeyi üstüme alınmaktan ve bunu üstümden bir türlü atamamaktan yoruldum...
kutsal saydığım değerleri savunmaktan yoruldum. sürekli savunmada olmaktan...ve bu savunmayı yaparken saldıran tarafı mümkün olduğunca kırmamaya çalışmaktan...kutsal saydığım değerlere hakarete sebep olma endişesinden yoruldum. kırılacak eşya dolu bir odada, o eşyalara zerre değer vermeyen insanlarla top oynamaktan, eşyaları mı kollayayım yoksa rakibimi mi altedeyim çıkmazında kalmaktan yoruldum...
kutsal saydığım değerlere edilen hakaretleri okumaktan yoruldum...kanıksama endişesi yordu beni...ama kanıksamamı engelleyemedi...27 yıllık hayatım boyunca üzerine titrediğim değerlerimin klavyelerde didiklenmesini izlemekten yoruldum...
şaşırmaktan, üzülmekten, acımaktan, sinirlenmekten ve tüm bunların ötesinde hiç ama hiç bir şey yapamamaktan yoruldum...
yazmaktan, yazmaktan, yazmaktan başka...
hiç bir faydası olmayacağını bile bile...
evet yoruldum arkadaşlar...
buraya ilk geldiğim günlerde şok üstüne şok yaşıyordum...
sizler için hiç bir anlam ifade etmediğini biliyorum...
ama hepimiz "sevgi" denen hissi biliriz...
sevdiğiniz birine sürekli hakaret edilen bir ortam düşünün...
evet şok yaşıyordum...
yıllardır bel seviyemden aşağı indirmeyerek taşıyacak kadar saydığım ve abdestsiz el sürmeyecek kadar sevdiğim kuran-i kerime,
ayağının altındaki toz olmayı kendime yakıştıramayacak kadar aşkla bağlı olduğum, gönlümün sultanına,
ve uğruna canımı hiç düşünmeden verebilecek kadar sevdiğim, merhametliler merhametlisi Rabbime,
galiz hakaretler ediliyordu...
ve benim her okuduğum hakaret içerikli iletide tüylerim diken diken oluyor ve inanırmısınız bazen soğuk soğuk terliyordum...
bir müddet hiç bir şey yazamadım...
ne yazacağımı, nasıl yazacağımı bilemedim...
sonra bir şekilde başladık....
ve aylar geçti...
şimdi o tarz hakaret içerikli iletileri normal karşılıyorum, yadırgamıyorum...
işte asıl içimi parçalayan ve forumlardan bir süre ayrılmak istememin özünde yatan sebep bu...
ben o hissiyatımı, o hassasiyetimi, o soğuk terlerimi geri istiyorum....
bu hakaretleri kanıksamak istemiyorum...
forumların ne bir müslümanın ateizme yaklaşmasına nede bir ateistin islama yaklaşmasına vesile olabileceğine inanmıyorum...
hatta tam tersi müslümanı daha iyi bir müslüman, ateisti daha iyi bir ateist yapacağını düşünüyorum...
evet bu forumlar sayesinde bir çok yeni şey öğrendim...
akıl, mantık ve bilinç kapsamında müslümanlığım daha bir sağlamlaştı..
artık imanımı korkmadan sorgulayabiliyorum örneğin..
çünkü sorulabilecek bütün ters soruları gördüm ve ya verilen güzel cevapları okuyup ikna oldum yada düşünüp kendim cevaplarını buldum ve yazdım...
evet artık daha bilinçli bir müslümanım...
fakat bu bilinç kazanımı sadece akli ve mantıki olarak imanımı kuvvetlendirdi..
size saçma geldiğini biliyorum ama, iman aynı zamanda kalbi yani ruhani bir mesele...
ve işte bu forumda sürekli savunmada kalmanın, sürekli cevap verme yada verememe endişesinin, ve yukarda bahsettiğim gibi koruma hissiyatının vermiş oldugu gerilim, imanın bu yönünü çok yıpratıyor...
sorgulamaktan, sorgulamalar sonucu ortaya çıkan sorulara cevap vermekten yoruluyorsunuz, yıpranıyorsunuz...
dininizi yaşamaktan çok düşünmek, imanın bu yönünü çok yoruyor...
en kötüsü, sizin yoran karşı tarafın, böyle bir meselesi olmadığı için hiç yorulmaması...
siz günden güne yıpranırken onlar sizi yıpratan meseleleri eğlence addediyor ve bilakis şarj oluyorlar..
buna kimse dayanamaz...
ya da ben dayanamam...
onun için bir müddet düşünmek değil yaşamak istiyorum....
sadece yaşamak...
bir sabah namazının sevimliliğini, O''na ve kıldığım namaza inanmayanlara vereceğim cevapları düşünmeden yaşamak istiyorum...
okumak istiyorum...
kuran-i kerimi artık türkçesini de takip ederek değil, sadece o hoş melodisini kendi sesimden duyarak okumak istiyorum...
düşünmek değil, yaşamak istiyorum...
ve çalışmak...
çalışırken kafamın zaman zaman dine, imana kaymamasını istiyorum...
sadece çalışmak istiyorum...
ki buna bol bol fırsatım olacak...
bir selam etmek, ve hakkının geçtiğini düşünen arkadaşlardan helallık dilemektir amacım...
benden yana helali hoş olsun...
selam ve selamet bu selamı alanların üstüne olsun...
herkes kendine layığınca baksın....
şimdilik hoşçakalın...
hayır hayır...
"Pu Allah belanızı...Sizden adam olmaz..Size laf anlatılmaz..Kahrolun kafirler....İmana gelin kurtulun zındıklar..." tarzı bir veda değil bu...
bunu bekleyenler vardır belki diye söylüyorum...
o tarz bir insan olmadığımı anlayan anlamıştır bugüne kadar zaten....
öncelikle kişisel bir mesele için ayrı bir başlık açtığım için üzgünüm..
fakat burda yazışmaktan hoşnut olduğum bazı arkadaşların selamımı alamamasından endişe ettim...
sebebi budur...
ben süresini şu an bilmediğim bir zaman dilimi boyunca burda olamayacağım arkadaşlar...
gereken kişilere kınalarını postaladım...
ben işyerimden size zaman buldukça yazıyorum...
akşamları bilgisayar görmeye tahammülüm yok...
ve yine iş sebepli bir mesele yüzünden bir müddet ofiste değil ofis dışında çalışacağım...
ne kadar süreceğini bende bilmiyorum...
1 hafta da olabilir, 1 ayda, 3 ayda...
zaten onun için bunları yazıyorum...
en erken yarın, en geç pazartesi günü gitmiş olacağım...
belki sabahları bir kaç dakka uğrama imkanım ve çok gerekirse bir kaç cümle yazma imkanım olur...
ama açıkçası istemiyorum..
sebebini aşağıda anlatmaya çalışacağım...
bu foruma ne zaman kayıt oldum bilmiyorum...
bakmaya da üşeniyorum şimdi...
bir kaç ay olmuştur herhalde...
bütün bu zaman dilimi içerisinde sizlerle fikirlerimi paylaştım...
yazdıklarımın hepsi kendi görüşlerimdi ve kendi içimde tutarlı yazdığıma inanıyorum...
zaman zaman sert yazılarım oldu kabul ediyorum...
ama, bazı arkadaşlar tersini iddia etsede, kimseye bana hakaret etmediği sürece hakaret etmedim...
küfüre ise, bana küfredildiğinde dahi başvurmadım..
amacım fikirlerimi paylaşmaktı..
bunuda yaptım...
ama bazen amaçtan saptım, uymamam gereken insanlara uydum...
pişman mıyım? hayır...
eğer gider ayak bir özür söz konusu olacaksa, özüre tabi tartışmalarımın muhataplarından değil, o tartışmaları okuyup canı sıkılan izleyicilerden özür dilerim...
çünkü bende burda tartışma ve hakaret görmek istemiyor sadece fikir okumak istiyorum...
aslında bu aralar her iki foruma da bir "ara" vermek istiyordum...
bu zorunlu ayrılık bir vesile oldu...
çünkü yorulmuştum arkadaşlar...
ben bazı durumlara tahammül eşiği düşük bir insanım..
onun için eğer bir başlıkta mantığıma, aklıma, insafıma ters gelen bir yazı olduğunu gördüğümde, yada ucu bana dokunan bir hakarete denk geldiğimde boşveremiyorum...
çoğunlukla boşvermedim de zaten...
işte bu, insanı daha çok yeni bile olsa yoruyor..
ya da ben çabuk yoruldum bilemiyorum...
yoruldum arkadaşlar;
didişmekten yoruldum. tartışmak değil didişmek....kavga etmekten yoruldum...sonunun nereye varacağını bildiğim konularda insanlara laf anlatmaya çalışmaktan ve bir ton saçma sapan yazıyı sırf altta kalmamak adına cevap verebilmek için satır satır okumaktan yoruldum. ve satır satır cevap dönmekten. altta kalmama çabasından yoruldum...
şahsıma edilen hakaretlerden yoruldum. hakaret okumaktan....ve tabi yine altta kalmamak için hakaret etmekten...bıktım...bir kaç aydır neredeyse hergün bir veya birkaç insanı kızdırmak, belki kırmak yordu beni...ve hakaret içerikli bir mesaj yolladıktan sonraki bekleyiş stresi yıprattı. içten içe "lütfen cevap dönme ve bu konu burda kapansın" diye yalvarmaktan yoruldum. ve hakarete hakaretle karşılık vermenin yarattığı vicdan azabından...hakaretten yoruldum...
tekrarlardan yoruldum...aynı meseleyi 2 forumda ve 5 farklı başlıkta tartışmaktan ve bazen bir insana aynı şeyi 10 farklı şekilde anlatmaya çalışmaktan yoruldum...anlaşılamamaktan yoruldum...ve bana bir türlü anlamadığımın söylenmesinden...ve tüm bunlara sabretmekten yoruldum...
hata aramaktan yoruldum...gayri müslim bir arkadaşımın yazısındaki hataları aramaktan ve o hatalara dair bir şeyler yazmaktan yoruldum...sebepsiz yere bunu misyon bellemek yordu beni...herşeyi üstüme alınmaktan ve bunu üstümden bir türlü atamamaktan yoruldum...
kutsal saydığım değerleri savunmaktan yoruldum. sürekli savunmada olmaktan...ve bu savunmayı yaparken saldıran tarafı mümkün olduğunca kırmamaya çalışmaktan...kutsal saydığım değerlere hakarete sebep olma endişesinden yoruldum. kırılacak eşya dolu bir odada, o eşyalara zerre değer vermeyen insanlarla top oynamaktan, eşyaları mı kollayayım yoksa rakibimi mi altedeyim çıkmazında kalmaktan yoruldum...
kutsal saydığım değerlere edilen hakaretleri okumaktan yoruldum...kanıksama endişesi yordu beni...ama kanıksamamı engelleyemedi...27 yıllık hayatım boyunca üzerine titrediğim değerlerimin klavyelerde didiklenmesini izlemekten yoruldum...
şaşırmaktan, üzülmekten, acımaktan, sinirlenmekten ve tüm bunların ötesinde hiç ama hiç bir şey yapamamaktan yoruldum...
yazmaktan, yazmaktan, yazmaktan başka...
hiç bir faydası olmayacağını bile bile...
evet yoruldum arkadaşlar...
buraya ilk geldiğim günlerde şok üstüne şok yaşıyordum...
sizler için hiç bir anlam ifade etmediğini biliyorum...
ama hepimiz "sevgi" denen hissi biliriz...
sevdiğiniz birine sürekli hakaret edilen bir ortam düşünün...
evet şok yaşıyordum...
yıllardır bel seviyemden aşağı indirmeyerek taşıyacak kadar saydığım ve abdestsiz el sürmeyecek kadar sevdiğim kuran-i kerime,
ayağının altındaki toz olmayı kendime yakıştıramayacak kadar aşkla bağlı olduğum, gönlümün sultanına,
ve uğruna canımı hiç düşünmeden verebilecek kadar sevdiğim, merhametliler merhametlisi Rabbime,
galiz hakaretler ediliyordu...
ve benim her okuduğum hakaret içerikli iletide tüylerim diken diken oluyor ve inanırmısınız bazen soğuk soğuk terliyordum...
bir müddet hiç bir şey yazamadım...
ne yazacağımı, nasıl yazacağımı bilemedim...
sonra bir şekilde başladık....
ve aylar geçti...
şimdi o tarz hakaret içerikli iletileri normal karşılıyorum, yadırgamıyorum...
işte asıl içimi parçalayan ve forumlardan bir süre ayrılmak istememin özünde yatan sebep bu...
ben o hissiyatımı, o hassasiyetimi, o soğuk terlerimi geri istiyorum....
bu hakaretleri kanıksamak istemiyorum...
forumların ne bir müslümanın ateizme yaklaşmasına nede bir ateistin islama yaklaşmasına vesile olabileceğine inanmıyorum...
hatta tam tersi müslümanı daha iyi bir müslüman, ateisti daha iyi bir ateist yapacağını düşünüyorum...
evet bu forumlar sayesinde bir çok yeni şey öğrendim...
akıl, mantık ve bilinç kapsamında müslümanlığım daha bir sağlamlaştı..
artık imanımı korkmadan sorgulayabiliyorum örneğin..
çünkü sorulabilecek bütün ters soruları gördüm ve ya verilen güzel cevapları okuyup ikna oldum yada düşünüp kendim cevaplarını buldum ve yazdım...
evet artık daha bilinçli bir müslümanım...
fakat bu bilinç kazanımı sadece akli ve mantıki olarak imanımı kuvvetlendirdi..
size saçma geldiğini biliyorum ama, iman aynı zamanda kalbi yani ruhani bir mesele...
ve işte bu forumda sürekli savunmada kalmanın, sürekli cevap verme yada verememe endişesinin, ve yukarda bahsettiğim gibi koruma hissiyatının vermiş oldugu gerilim, imanın bu yönünü çok yıpratıyor...
sorgulamaktan, sorgulamalar sonucu ortaya çıkan sorulara cevap vermekten yoruluyorsunuz, yıpranıyorsunuz...
dininizi yaşamaktan çok düşünmek, imanın bu yönünü çok yoruyor...
en kötüsü, sizin yoran karşı tarafın, böyle bir meselesi olmadığı için hiç yorulmaması...
siz günden güne yıpranırken onlar sizi yıpratan meseleleri eğlence addediyor ve bilakis şarj oluyorlar..
buna kimse dayanamaz...
ya da ben dayanamam...
onun için bir müddet düşünmek değil yaşamak istiyorum....
sadece yaşamak...
bir sabah namazının sevimliliğini, O''na ve kıldığım namaza inanmayanlara vereceğim cevapları düşünmeden yaşamak istiyorum...
okumak istiyorum...
kuran-i kerimi artık türkçesini de takip ederek değil, sadece o hoş melodisini kendi sesimden duyarak okumak istiyorum...
düşünmek değil, yaşamak istiyorum...
ve çalışmak...
çalışırken kafamın zaman zaman dine, imana kaymamasını istiyorum...
sadece çalışmak istiyorum...
ki buna bol bol fırsatım olacak...
bir selam etmek, ve hakkının geçtiğini düşünen arkadaşlardan helallık dilemektir amacım...
benden yana helali hoş olsun...
selam ve selamet bu selamı alanların üstüne olsun...
herkes kendine layığınca baksın....
şimdilik hoşçakalın...