İnanç, kitleleri bünyesinde toplasa da yeryüzünde hiçbir olgunun olamayacağı kadar sübjektif bir yapıdadır. İnancın sağlam ritüelleri bir din olarak meşruluk kazanır ve insanlar yaşadıkları dinin aşırı sübjektifliğini hayatlarının her alanına yaymak suretiyle sadece akılda yaşaması olası olan bu olguya nesnellik katmayı başarır. Yeryüzündeki binlerce din ve milyonlarca tanrı bahsini ettiğim sıkı ritüellerin gücüne sığınarak yaşama imkânı bulmayı arzulamakta ve bu isteğini gerçekleştirmeyi başarmaktadır. Zamanla insan doğasının değişmesinden dolayı kuralları yıkılan geçmiş tarihin dinleri her ne kadar inançlıların sıkıca tutundukları bir güç olmayı başarmışsa da varlıklarını ileri nesillere aktarmaya muktedir olamamışlardır. İnançlının gözü kör, mantığı soluk bir ışıkla seyrediyor olması bir inanç sisteminin ayakta durması için yeterli gücü oluşturmaz.