Kullanıcı Oyu: 



/ 1
Tarihe düşülen kayıt doğruysa bu ‘yakarak cana kıyma’nın İslam tarihindeki ilk boy gösterişidir. Sonuncusu ise yakın tarihimizin en utanç verici günü olmayı hak etmiş 2 Temmuz’da, Sivas'ta yaşanmıştır. O gün dinsel inancın, dogmaların ve yıllardır ince ince ekilenlerin hasadı yapılmıştır.
33 ‘Can’dır hasat edilen... Sazı, sözü ve coşkusuyla Pir Sultan Şenlikleri’ne koşan şairler, aydınlar, çocuklardır bu canlar… “Farklı olana, ötekileştirilene tahammülsüz yığınların nasıl acımasız katillere dönüşebileceği”nin resmidir 2 Temmuz… Tekrar tekrar bakıp hatırlanması ve asla unutulmaması gereken kapkara bir resim…
Madımak Oteli/ Sivas.. 2 Temmuz 1993… Alevler arasındaki can pazarını seyreden devletin ihmalle açıklanamayacak tedbirsizliği… “ ... bir Alevi-Sünni çatışması olmadığını, halkın inancıyla alay edilmesi ve tahrikte bulunulması sonucu bu üzücü olayın meydana geldiği”ni söyleyebilecek kadar büyük vurdumduymazlık, bu resmi daha da karartmakta…
“Kâfirler şunu iyi bilmeli ki: İslam’ın peygamberini ve kitabın izzetini korumak için bu uğurda verilecek canlarımız vardır. Gün, Müslümanlığımızın gereğini yerine getirme günüdür..."diye başlayan bir bildiri ile camiden çıkan sıradan insanlar galeyana getirilir ve kıyıma ortak edilir. Müslümanlığın gereğini yerine getirmeye koşan gözü dönmüş kalabalık Ebubekr'in emrini harfiyen uygulayan binlerce Hâlid olup insanları diri diri yakmaya girişir. Yaşanan can pazarına yetersiz ve etkisiz kolluk güçleri de seyirci edilir.
Madımak faciası tüm insanlığa alevlerin arasından şunu hatırlatır: “Dinsel bağnazlığın egemen olduğu toplumlarda kötülüğün sınırı yoktur. Bu bağnazlığın pençesine aldığı iyi insanlar bile dehşetin yeryüzündeki temsilcisi olabilirler.”
Madımak ve 33 ‘can’ unutulmadı; asla unutulmayacak… Onlar kardeşliğin, sevginin, dostluğun ve insani tüm erdemlerin unutulmaz kahramanları olarak ışıklar içerisinde uyuyacaklar.
Ya yakanlar?